Ik heb altijd geweten dat ik geen relatie aandurfde met een man, ook al begreep ik zelf niet zo goed waarom. Toen ik een jaar of tweeëntwintig was, kwam ik voor mezelf tot de conclusie dat ik lesbisch was. Dat was voor mij heel logisch. Ik viel niet op mannen, dús viel ik op vrouwen. En toen werd ik ook verliefd op een vrouw. Alsof ik een deur had opengezet.De gevoelens die ik toen kreeg, waren ook echt. Het is niet zo dat ik mezelf iets ging inbeelden. Het idee van een relatie - met een vrouw - vond ik nog steeds doodeng. Maar tegelijkertijd zocht ik iemand die van me hield en van wie ik kon houden. Er zat een gat in me dat door iemand opgevuld moest worden; een allesoverheersende schreeuw om liefde, om lief te hebben. Ik wist dat mijn gevoelens in Gods ogen verkeerd waren, maar ze waren me tegelijkertijd zo dierbaar. Breken met mijn lesbische gevoelens..., ik heb het geprobeerd. Ik heb naar God geschreeuwd: 'Maak van m'n hart dan maar een betonnen blok, zodat ik van niemand meer kan houden!'God..., ik begreep Hem niet. Hij was zo ver weg, zo koud en zo hardvochtig. Daar zat ik dan met m'n aangeboren homoseksuele geaardheid, waar ik van Hem niks mee mocht en dat enorme gat in me waar ik bijna in verzoop. Ik wist dat Hij bestond, maar eerlijk gezegd vroeg ik me af of ik Hem wel wilde kennen. Wat moest ik met een God die het onmogelijke van me vroeg? Die van het mooiste wat ik had, mijn vermogen om van een ander te houden, ook al was het een vrouw, zei: 'Het is Mij een gruwel.' Wat moest ik met een God die me maar liet aanmodderen? Ik wist dat ik moest kiezen: of God gehoorzamen, of een relatie met een vrouw, tegen Zijn wil. Ik zou het natuurlijk nooit hardop zeggen - daar was ik veel te vroom en te netjes voor -, maar eigenlijk dacht ik: 'God, geef me één goede reden waarom ik voor U zou moeten kiezen!' 

Wissel om

Wist ik veel dat God allang met Zijn reddingsoperatie begonnen was. Een van de eerste stappen in dat plan was een gespek met een collega. Iemand die zo honderd procent voor en met Jezus ging, dat ik er jaloers van werd. Ze zei twee dingen tegen mij. Ten eerste: 'God is blij met je'. En ten tweede: 'Homoseksualiteit is niet aangeboren, God heeft je niet zo geschapen en je kunt ervan genezen.'Dit gesprek zette een wissel om in m'n leven. Opeens was niets meer vanzelfsprekend. Terwijl ik net dacht dat ik het allemaal zo mooi op een rijtje had. God was niet meer wie ik dacht dat Hij was en ik was niet meer wie ik dacht te zijn. En wat me altijd geleerd was in m'n kerk - dat homoseksualiteit aangeboren is en dat het een kruis is dat sommige mensen moeten dragen - bleek ook al niet te kloppen.En dan dat andere, 'God is blij met je', dat begreep ik nog veel minder. Ik wist dat God liefde was. Maar wat wist ik eigenlijk van liefde? En belangrijker nog: wat voelde ik bij liefde? Ik met m'n lebische gevoelens en m'n angst voor relaties. Hoe kon ik ooit Gods liefde begrijpen als de enige liefde waartoe ik in staat was, een gruwel in Zijn ogen was en ik zelf doodsbang was voor alle andere vormen van liefde?'God is blij met je.' In dat ene zinnetje kwam Zijn liefde naar me toe. Zo simpel en ongecompliceerd dat zelfs ik het kon begrijpen.Later kreeg ik nog een openbaring van Gods liefde. Ik heb het licht gezien. Letterlijk. Ik lag in m'n bed en opeens ging ik begrijpen hoeveel God van mij hield, voelde ik het, kon ik het ontvangen. En het was zó licht op m'n kamer. Ik kan niet zo goed uitleggen en in woorden vangen wat ik die nacht ervaren heb, maar ik ging begrijpen hoe ontzagwekkend groot Zijn liefde is. Groter dan dat gat in mij, groter dan alle pijn in de hele wereld. Die nacht heb ik een keuze gemaakt. Ik snapte nog steeds niet hoe het zat met die lesbische gevoelens van me, maar ik wist twee dingen heel zeker: God houdt van mij, en Hij wil niet dat ik ooit een seksuele relatie krijg met een vrouw. Die nacht heb ik gekozen om achter Hem aan te gaan. 

Dwaalweg

Bij mijn weten was ik toen nog gewoon lesbisch. Had ik nog steeds gevoelens voor vrouwen die ik niet wilde hebben, maar die er wel waren. En ik wist nog steeds niet of dat nou aangeboren was of niet. Maar God ging verder. Hij liet me zien dat ik inderdaad een beeld van mezelf had gecreëeerd, van hoe ik dacht te zijn, hoe ik wilde zijn. Dat dat beeld totaal anders was dan hoe Hij mij geschapen had. Dat de weg die ik ingeslagen was om mezelf te beschermen een gevaarlijke dwaalweg was, zonder dat ik het in de gaten had. Mijn lesbische gevoelens waren niet denkbeeldig, ze hadden een oorzaak, dat had te maken met oude pijn. Ik reageerde zondig op iets dat bij mij door anderen beschadigd was, maar uiteindelijk was het wel mijn eigen keuze.Maar God ging mij redden. Hij ging mijn keuze ongedaan maken. Dezelfde collega met wie ik maanden eerder dat gesprek gehad had, nam me mee naar een Firenight van TRIN. Ik ben geboren en getogen in de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt). En ik was nog nooit ergens geweest waar het ook maar in de verste verte evangelisch of charismatisch léék. En toen TRIN.Toen ik daar die sporthal binnenstapte, was ik emotioneel op. Er was zoveel gebeurd in de afgelopen vier maanden. Eigenlijk heb ik niet zoveel meegekregen van wat er die avond in de zaal is gebeurd tijdens de dienst. Ik wist alleen dat ik bij Jezus was en dat het goed was. Aan het eind werd er een oproep gedaan om naar voren te komen en ik ben gegaan. Toen ik daar stond, was er niemand die mij kende, niemand die mijn verhaal wist. Er is voor mij gebeden, maar niemand heeft specifiek voor mijn situatie gebeden. Dat hoefde ook niet, want God wist wie ik was. 

Dik touw

Opeens waren die lesbische gevoelens weer zo'n groot issue voor me dat ik zei: 'Heer, wat moet ik hier nou mee? Hoe kan ik nou bij U horen en nog steeds dit hebben?' En ik keek omhoog en zag de hemel opengaan. Er kwam een heel dik touw naar beneden dat helemaal in me ging, tot in het diepste van mijn binnenste. En toen begon God te trekken, met lange, sterke halen en ik voelde dat er iets uit mij naar boven getrokken werd. Ik voelde het in me los scheuren en het deed ontzettend veel pijn, maar God zei: 'Ik trek het nu uit je en zult nog best een tijd pijn hebben, maar je zal genezen.' En terwijl het omhoog getrokken werd, hoorde ik gejuich om me heen.Dit is mijn verhaal. Het is het verhaal van God in mijn leven. Van de goede Herder die één van Zijn schaapjes uit de wildernis heeft gehaald. En het is nog lang niet klaar. Hij had gelijk toen Hij zei dat het nog wel even pijn zou doen. Genezing of bevrijding van homoseksualiteit, of het je het ook wilt noemen, is niet gemakkelijk. Maar als God me nu voor dezelfde keuze zou zetten, zou ik het niet anders willen. Want Zijn liefde is het mooiste wat me ooit is gegeven.Ik wil mijn verhaal vertellen omdat ik merk dat de discussie rondom homoseksualiteit die steeds weer opnieuw oplaait, bezig is gereformeerde kerken tot op het bot te verscheuren. God heeft mij laten zien dat mijn lesbische geaardheid niet aangeboren was. En dat Hij me wilde en kon genezen. De afgelopen anderhalf jaar is misschien wel de meest heftige periode van mijn leven geweest. Ik heb me nog nooit zo bang en verloren gevoeld als in de afgelopen tijd. Maar ik heb me ook nog nooit zo geliefd, veilig en gevonden geweten. Jezus is mijn goede Herder.