Terugkijken op onze reis naar Myanmar.

Geschreven door Willem Ouweneel op dinsdag, 23 november, 2010

Vandaag we (op vijf na, die iets later komen) allemaal weer veilig terug uit Myanmar en proberen we een beetje te verwerken wat ons (en de Birmezen) overkomen is. Merkwaardig land. Piepkleine mensen, uiterst vriendelijk, ook op straat; zijn ze blij dat er wat meer openheid is voor buitenlanders? Yangon is een stad die barst van de pagodes en tempels, de een nog ouder en mooier dan de ander. Men zegt dat met al het goud op de pagodes de hele bevolking van Myanmar vier laar lang gevoed zou kunnen worden. We hebben er prima gelogeerd en heerlijk gegeten. We voelden ons er zeer veilig, en dat is ook wat onwerkelijk. Op heen- noch terugreis hoefden wij onze koffers open te maken, men staat blijkbaar zeer welwillend tegenover toeristen. En tegelijk lees je nog steeds intreurige verhalen over de voortgaande onderdrukking in het land, ook en ondanks de vrijlating van ‘The Lady’. Mijn eigen site, mijn webmail en Twitter waren ontoegankelijk (dan besef je weer in wat voor land je bent), maar trin.nl en Facebook merkwaardigerwijs niet (dus ik heb me maar meteen op Facebook aangemeld). In onze hotelkamers konden we ook vrijelijk CNN ontvangen, inclusief alle reportages over de verkiezingen en de vrijlating van en vraaggesprekken met ‘The Lady’.

Vandaag kregen we bericht uit Myanmar van de broeders aldaar dat 174 personen zich hebben laten registreren als mensen die (zoals zij zeggen) ‘de Heer Jezus hebben aangenomen als hun persoonlijke Heer en Heiland’ (het werkelijke aantal moet veel hoger zijn, want er is veel moed voor nodig om je bekering schriftelijk te laten vastleggen), 229 personen hebben zich laten registreren als mensen die tijdens de campagne genezing hebben ontvangen (ook hier zal het werkelijke aantal hoger zijn, omdat lang niet elke genezene zich laat registreren), en 1159 mensen hebben schriftelijk betuigd dat zij ‘transformatie’ hebben ondergaan ván een leven als traditioneel christen náár een leven vervuld met de Heilige Geest. Daarnaast is er een x aantal mensen geweest dat zich niet heeft laten registreren (omdat we daar geen formulier voor hadden), maar dat bevrijd is van wrok en bitterheid (volgens de opgestoken handen honderden) of dat bevrijd is van angst en vrees (nog eens honderden). We hebben heel wat ontroerende getuigenissen gehoord.

De diepste betekenis van de conferentie is mijns inziens in het volgende gelegen:

1. Voor het eerst hebben gelovigen de moed gevat om aan de overheden toestemming te vragen voor een dergelijke grootschalige conferentie, en dat nog wel in een gebouw dat eigendom van de regering is, en die toestemming tot hun stomme verbazing nog gekregen ook. Ze hebben daardoor de moed gekregen om te proberen voor een volgende conferentie een stadion van 10.000 zitplaatsen te huren.
2. Voor het eerst hebben gelovigen uit vele verschillende denominaties (rooms-katholieken, anglicanen, lutheranen, presbyterianen/gereformeerden, baptisten, methodisten, pinkstermensen enz.) elkaar op deze grote schaal ontmoet, samen gezongen en aanbeden, waarbij ook speciaal gebeden is voor eenheid onder de leiders.
3. Voor het eerst hebben gelovigen uit allerlei main-line denominaties naar hun eigen zeggen op deze schaal de kracht van de Heilige Geest ervaren, zowel in de aanbidding en voorbede als in genezing en bevrijding.
4. Voor het eerst hebben honderden mensen openlijk, voor iedereen zichtbaar, betuigd dat zij volgelingen van Jezus willen worden, met (menselijk gesproken) alle risico’s van dien.
5. Het was wel heel bijzonder dat in Gods planning de conferentie plaatsvond in dezelfde maand als de Birmese verkiezingen en de vrijlating van ‘The Lady’.

Ten slotte zijn wij heel dankbaar dat wij als team van 22 een heel bijzondere onderlinge eenheid hebben mogen ervaren, zonder één wanklank. Allemaal waren we diep onder de indruk van wat er allemaal gebeurde; niemand van ons heeft al die tijd zijn tranen kunnen bedwingen, en hetzelfde geldt, denk ik, voor de meeste, zo niet alle conferentiegangers. Zelden of nooit hebben we zoveel passie gezien, zowel in de aanbidding als in de verootmoediging én de euforie. Niemand van ons zal na deze reis helemaal dezelfde zijn…