Mattheus is samen met een team afgereisd naar ons kinderdorp ''Bulamu Village'' in Oeganda, Kampala. Voor meer info over het kinderdorp check www.bulamuvillage.org

Dit is het verslag van Frank en Marlou van Essen

Geheel onverwachts gingen Frank en ik mee op een korte Trin reis naar Oeganda. Een week van te voren werden we gevraagd en hals over kop moesten we alles regelen, vaccinaties etc. maar alles lukte. Voor het eerst naar Afrika, een land waar ik voordat ik Christen werd zo graag naar toe wilde maar tot dan toe nooit was geweest. We bleken met een vrij klein team te gaan en het belangrijkste doel van onze reis was het bezoeken van het Bulamu kinderdorp dat door Trin gesteund wordt en waar Joseph Lubega de scepter zwaait als Opperhoofd-Pappa. De reis duurde erg lang en we waren blij om aan te komen in een superzonnig en warm Oeganda.

Het welkom was geweldig, Joseph stond ons al op te wachten met een groep kinderen van verschillende leeftijden. We werden letterlijk "aangevallen" met omhelzingen en knuffels van de jongens en iedereen was volgens mij meteen niet moe meer. Toen in het busje met de jongens en Joseph naar het Bulamu kinderdorp. Ze lieten meteen horen dat ze de Freedom fire cd kenden en zongen een aantal liedjes uit hun hoofd en vooral vol passie voor ons. We werden meteen meegenomen in het Afrikaanse energieke en blije ritmegevoel.

Bij aankomst in Bulamu werden we opnieuw aan alle kanten gehugged door kleine en grote kinderen en we waren allemaal verbaasd en ontzettend blij dat de kinderen meteen zo dichtbij kwamen en hun verlangen naar aandacht gewoon lieten merken. De brutalen hebben ook hier de halve wereld maar de andere helft hebben de wat schuchtere kinderen als je daar tenminste oog voor hebt.
Een kleine drie dagen lang werd er voor de kinderen een conferentie georganiseerd. Mattheus sprak meerder malen, afgewisseld met enkele jong volwassene Oegandese sprekers. Lokale teams leidden aanbidding, veelal ritmische, dansbare lofprijzing waarbij iedereen dansend en zingend en juichend uit z'n dak ging voor God. Wat hebben we gedanst met z'n allen, dit soort lofprijzing duurt over het algemeen zeker een uur. Eigenlijk duurt alles daar lang en dat hoort er een beetje bij hoewel het niet verkeerd zou zijn als dat zou veranderen. Wat we wel misten was de rustige aanbidding, de intimiteit en stilte. Van mensen die er wonen en de cultuur en het land goed door hebben hoorden we dat intimiteit met God en het kennen van God als Vader iets is dat ze nog niet kennen. Ook in het Christelijke wereldje is alles erg prestatie-gericht en behoorlijk religieus. Het viel ons op dat je overal in Oeganda op openbare gebouwen, bussen en taxis allerlei Christelijke namen ziet waardoor je bijna zou denken dat Oeganda een Christelijk land is.

We hebben in een korte tijd een kijkje mogen nemen in een stukje van het leven in Bulamu Village. We hebben niet veel meer gedaan dan er te "zijn" en aandacht en liefde te geven aan de kinderen, voor ze te bidden, ze te zegenen en van hen te genieten. Wat een prachtig volk en wat is er veel kapot gegaan in het leven van de Oegandezen. Maar God is aan het herstellen, dat zie je heel duidelijk.
In deze dagen kwam er voor veel kinderen een stuk herstel en genezing van hun verwonde hart. We vertelden ze -vaak voor het eerst- dat iemand van hen hield, dat ze echt kostbaar en geliefd zijn.

Het Bulamu kinderkoor heeft tijdens de conferentie twee prachtige nummers gezongen en ze zingen heel mooi en vanuit hun hart. Hopelijk komen ze een keer naar Nederland. Ook de dansers, een groepje jongens en meisjes lieten ieder op hun beurt hun danskunsten zien, wow wat een ritmegevoel en souplesse. Volgens mij zijn hun heupen veel losser. Probeer dat maar eens na te doen! Frank heeft nog met de drummers samen gespeeld, hij drumde op z'n drumstel en de jongens op hun Afrikaanse drums, een hele mooie combinatie. Talent genoeg. Sommige jongens konden er niet over uit dat een blanke man zo goed kon drummen, ze hadden de grootste lol.

De laatste ochtend werd ik door Mattheus als leiding aangewezen en gevraagd om te spreken. Een hele uitdaging, vooral omdat de nacht ervoor ons tentdak door de storm van het dak afgewaaid was en het fiks regende. We sliepen in een goed guesthouse maar omdat het eigenlijk vol was, hadden ze voor onze groep twee tenten op het dak gezet. Heerlijk met die warmte maar niet als het gaat stormen met bliksem en heftige regenval. Hals over kop heeft iedereen meegeholpen om onze spullen naar binnen te brengen. Ik was half verdwaasd door de slaperigheid en de schrik, de rest werd alleen maar melig en gierde van het lachen. Toen wij eindelijk verder konden slapen ging het met de andere tent ook mis en moest de rest van de groep ook nog naar binnen. Dat was een heel kort nachtje en om dan de volgende ochtend te spreken... Het was al een uitdaging om een stukje leiding te nemen en aan de Oegandese sprekers duidelijk te maken dat wij ook nog wat zouden delen en er niet zoveel tijd was. 
Uiteindelijk heb ik wat gedeeld over Jezus Liefde en aandacht voor vrouwen in de Bijbel en een oproep gedaan naar de vrouwen en meisjes om naar voor te komen. Dat was zo speciaal, de Heilige geest was zo liefdevol aanwezig en opnieuw kwam er een stuk herstel en genezing van verwonde harten. De vrouwen en meisje worden in Oeganda erg achtergesteld, zoals helaas in de meeste landen van de wereld maar ook onder de Christenen speelt dit probleem. Wat moet er nog veel gebeuren maar God is aan het werk.

Ik vond het voor mij persoonlijk geweldig om te zien hoe genadig God is en geeft wat je nodig hebt om datgene te doen waar Hij je voor roept. Voor deze situatie in het bijzonder - maar ik ben ook geen enkele keer bang geweest. Niet voor het vliegen naar Oeganda, niet voor beesten als spinnen, die we overigens bijna niet hebben gezien, niet voor het rijden in het hobbelige busje die net als in India waanzinnig rijden, niet voor viezigheid, niet voor het eten of ziektes. Ik kon gewoon heerlijk mezelf zijn ondanks het aanpassen aan omstandigheden. Thank You Lord, You are sooo Good!!

En als ik aan Joseph denk die iedere dag voor deze kinderen klaar staat en zich altijd weer inzet, hoe hij zich ook voelt, als alleengaande man dan wordt ik stil...Dank u Heer voor deze ongelooflijk, bijzondere man die uw stem gehoord heeft, gehoorzaamde en hoop, liefde en toekomst geeft aan inmiddels 230 kinderen.

Ik vond dat we ook een heel bijzonder team hadden, een samengesteld zootje als altijd maar zo goed! Iedereen had liefde, aandacht en bewogenheid voor de kinderen, iedereen was even een pappa en mamma, deed met alles mee, danste en zong, bad en zegende, en sommigen gaven hun vaak ontroerende getuigenis. Bovendien hebben we ontzettend veel lol gehad, wat een stel gekken bij elkaar, we hadden ook een stand-up comedian in de groep, mensen wat is lachen toch heerlijk en van God, more Lord!!! 

Na Bulamu zouden we nog een dagje doorbrengen in Jinja op een soort van kleinschalig conferentiecentrum dat geleid wordt door twee hele bijzondere, Nederlandse vrouwen, Ingrid en Winette. De plaats ligt aan de oorsprong van de Nijl, op een heuvel aan het water en is echt paradijselijk. Het is ontzettend groen met prachtige tropische bloemen en bomen, overal hoor en zie je vogels, soms zie je aapjes en bovenal is Gods aanwezigheid duidelijk merkbaar. Ze organiseren daar retraites voor Oegandezen om tot innerlijke genezing te komen en het Vaderhart van God te kennen. Buitenlandse gasten zijn ook van harte welkom en dat hebben we gemerkt. Het korte verblijf was heerlijk, je had je eigen mooie hutje omringd door de prachtige natuur, het eten was super en de liefde en gastvrijheid van Ingrid, Winette en hun team waren grandioos. Spontaan ontstonden er in die korte tijd twee "samenkomstjes" waar de aanwezigheid van God zo krachtig, vrijzettend en ook ontzettend liefdevol, teder en genezend was. Wij aanbaden Hem alleen maar, in de openlucht en de volgende ochtend in de "samenkomst hut" zonder poespas, geen microfoons, nauwelijks instrumenten, alleen onze stemmen, harten en Hij omarmde ons allemaal. Een hoogtepunt was ook de doop van een van onze teamleden in de Nijl.

Als klap op de geestelijke vuurpijl brachten we de laatste avond weer in ons guesthouse door en werden we gevraagd om te bidden voor een Oegandeze voorgangersvrouw die een maand ervoor een zwaar auto ongeluk had gehad en haar man was verloren.
Natuurlijk wilde iedereen voor haar bidden. God kwam met kracht en liefde en raakte Regina diep aan, ze voelde electriciteit stromen. De eigenaresse van het guesthouse, die een goede vriendin was en bij het bidden in de kamer bleef werd hierdoor zo door Gods aanwezigheid aangeraakt dat ze later haar leven aan Jezus gaf. We baden nog voor de dochter van de voorgangersvrouw die in de guesthouse werkte en nog een andere medewerkster, een moslim jongen en iedereen van het team deelde uit in gebed, profetie, inzichten, woorden van kennis en Jezus bevestigde door Zijn ongelooflijke aanwezigheid.
De volgende ochtend hebben we nog op verzoek van de eigenaresse de kelder "schoon gebeden" want er was nogal wat duisternis aanwezig die de boel terroriseerde.

Wat een afsluiting van deze korte reis. Ik vond het "Handelingen van de Heilige Geest door een stel gekke, Nederlandse gelovigen in Oeganda 2009".
Toen weer een lange reis terug naar Nederland maar we werden door God gedragen en met elkaar deelden we enthousiast onze impressies, gevoelens en ervaringen tijdens de terugreis. We zijn als groep echt wel een beetje aan elkaar verbonden geraakt maar vooral verbonden aan het prachtige Oegandese volk en land en aan Joseph en de Bulamu-kinderen.
Dank U Jezus voor het voorrecht om te gaan, dit mee te maken en Uw Hart te voelen voor deze kinderen.

Marlou van Essen