Verslag Terugblik Campagnereis Myanmar oktober 2011

Arise and Shine – “Sta op en schitter, want uw licht is gekomen, de glorie van de Heer komt over u. En zie, de duisternis bedekt de aarde, en donkerte de volken, maar over u gaat de Heer lichtend op, Zijn heerlijkheid verschijnt over u.” (Jesaja 60:1-2)
Van 11 tot 21 oktober 2011 was Trin met een team in Myanmar voor een driedaags Gospel Music Festival in het Thuwanna National Stadium in Yangon. Het festival was een vervolg op het eerste Gospel Music Festival in het Myanmar Convention Center in november 2010. Drie dagen lang kwamen circa 8000 Birmezen uit Yangon en omgeving bij elkaar om Jezus te ontmoeten. Hieronder een kort verslag van deze campagnereis.
De reis begon met een speciale trainingsdag voor leiders van kerken en gemeenten in Yangon. Deze training werd gegeven door Daniel Renger. De aanwezige leiders werden op inspirerende wijze onderwezen en bemoedigd. Er was veel geloof voor wat God de aankomende dagen ging doen!
De volgende dag was het zover: het Gospel Music Festival ging van start! Toen we in het stadion aankwamen stond een koor van 500 leden God te aanbidden. Dit koor bestond uit jongeren vanuit verschillende kerken en denominaties. Waar er voorheen nauwelijks contact was tussen kerken, wordt er nu voluit samengewerkt tussen kerken. Dit is een bijzondere vrucht van het Gospel Music Festival. Christenen slaan de handen ineen en kijken veel minder naar de onderlinge verschillen.

Het festival werd geopend door de Minister of National Races Affairs en Minister of Social Affairs. Laatstgenoemde las namens de regering een verklaring voor waarin hij stelde dat de regering nadrukkelijk toestemming geeft voor dit festival, een festival om God te aanbidden. Dit had nog nooit eerder plaatsgevonden. Wat betreft het organisatie comité was dit een doorbraak voor het christelijk geloof in Myanmar.
Tijdens het driedaagse festival spraken Mattheus van der Steen en Philip Mantofa (Indonesië). Zondagochtend sprak Jan Sjoerd Pasterkamp. Allemaal hadden ze een indringende boodschap rondom het thema “Arise and Shine! ” naar Jesaja 60. De mensen reageerden massaal op oproepen om je leven aan Jezus te geven, bevrijding te ontvangen en om vervuld te worden met de Heilige Geest. De honger naar God was tastbaar, een verlangen om Hem te ontmoeten en door Hem te worden aangeraakt was voelbaar. Vele mensen werden aangeraakt door Gods kracht.
De laatste dag sprak Mattheus van der Steen specifiek de jongeren tussen 10 en 20 jaar aan, om hun leven volledig aan God toe te wijden. Ruim 900 jongeren reageerden hierop en kwamen naar voren. Toen Mattheus van der Steen en Philip Mantofa voor hen gingen bidden, kwam Gods Geest over de jongeren. Vele van hen werden hierdoor overweldigd en vielen achterover. Er werd veel gehuild en geroepen naar God. Dit was zeer indrukwekkend. Het festival werd afgesloten met een geweldige celebration. Duizenden mensen - jong en oud - zongen en dansten voor hun Verlosser, Jezus Christus.
 
De dag na het festival vloog het team door naar het noorden van Myanmar. In de stad Kalaymyo hielden we een festival voor de mensen uit de omgeving. Ondanks de heftige regenbuien kwamen hier ruim 1000 mensen op af. Opnieuw was God merkbaar aanwezig en werden velen aangeraakt door Zijn kracht. Naast het festival bezochten we ook een viertal weeshuizen en een zendingsschool. We konden met de kinderen zingen, spelen, spullen uitdelen en vaak mochten we voor hen bidden. Een ontroerende tijd!
De laatste dag vlogen we terug naar Yangon. Hier hebben we nog een bezoek gebracht aan het weeshuis en de Bijbelschool van pastor Philip Thang. Het weeshuis wordt gesponsord door Project Held. Enkele teamleden zijn sponsorouder van kinderen in dit tehuis. Dit was dan ook een bijzondere ontmoeting!
Terugkijkend op deze reis zijn weer zeer onder de indruk van wat God in Myanmar doet. In vergelijking tot een jaar eerder, is er meer openheid gekomen en krijgen christenen de ruimte en vrijheid om hun geloof te uiten. Waar het voorheen niet mogelijk was om buiten de kerkmuren als christenen samen te komen, konden tijdens deze drie dagen ruim 8000 mensen samenkomen om God te aanbidden. Hierbij was een vertegenwoordiging van de regering aanwezig alsook de landelijk televisie. Christenen in Myanmar slaan de handen ineen voor hun natie! We zijn als Trin ontzettend dankbaar dat we hierbij betrokken mogen zijn. Dit is Gods werk. Aan Hem alle eer!

BLOG MYANMAR 2011: DEEL 1
Op dinsdagmiddag 17.00 u ontmoetten we elkaar als Nederlands team, aangevuld met een jonge vrouw uit Noorwegen op Schiphol. Voor een aantal was het de 3e keer en voor anderen de 1e keer. Een lange reis lag voor ons, een reis, die nu terugkijkend bijzonder goed is verlopen. Na een lange vlucht kwamen we aan in het land van bestemming. Toen we eenmaal door de douane waren kwamen we tot de ontdekking dat voor een deel van de groep de bagage was achtergebleven in Frankfurt. Vandaag (donderdag) is deze aangekomen.
We werden heel hartelijk en warm welkom geheten door het organiserende comité en in een open truck naar ons hotel gebracht. De warmte viel als een lichte warme en vochtige deken om ons heen. Het straatbeeld wordt bepaald door auto’s die in Nederland in de jaren 60 rondreden. Oude bussen vol met mensen haasten zich door de straten. Oversteken is op basis van links en rechts kijken, en zorgen dat je dat blijft doen, omdat auto’s niet stoppen. Zelfs als je op een zebra loopt wordt er gerust doorgereden. De gebouwen zijn vervallen en overal op straat zie je kleine kraampjes waar mensen proberen een stukje inkomen te verdienen.
Het hotel waar we verblijven is uitstekend. Airconditioning en schone kamers, en ’s ochtends een heerlijk ontbijt maken veel goed van de warmte overdag. De 1e avond zijn we uit eten geweest in een restaurant genaamd de ‘golden duck’. Het eten is er heerlijk en ons eerste maaltje van kip en rijst had veel weg van het eten wat je krijgt in een Nederlandse chinees. Na een heerlijke nacht zijn we ’s ochtends als team voor een 1e ontmoeting bij elkaar gekomen. De voorzitter van het organiserende comité heette ons hartelijk welkom en samen hebben we tijd genomen om de dagen die voor ons liggen aan God op te dragen.
In taxi’s werden we vervolgens de stad in gereden naar de kerk waar de voorgangersconferentie zou plaatsvinden. Voor een flatgebouw werden we afgezet en waar je verwacht een kerk gebouw te zien, wordt je meegenomen via een oud en vervallen trappenhuis naar de 8e verdieping van het gebouw. Tot onze verrassing waren 2 verdiepingen in gebruik door de gemeente. De 9e verdieping was omgebouwd tot kerkzaal waar een paar honderd mensen konden zijn. Als we deze ruimte binnenlopen staat er een groep van enkele tientallen leiders  enthousiast God te aanbidden, de aanwezigheid van God is tastbaar aanwezig, en onmiddellijk ervaar je dat Gods Geest taal en cultuur overbrugt. We hebben een geweldige dag gehad met elkaar. Daniel Renger heeft achtereenvolgens gesproken over het belang van leiders om te leven van een diepe intieme wandel met God, leven in vrijheid, vrij van angst en intimidatie als leiders, leven vanuit het vaderhart van God om een vader te zijn voor de groep die je leidt. De aanwezige leiders toonden een enorme openheid en honger naar God en werden door God aangeraakt tijdens de tijden van gebed en bediening die volgden na elk moment van toerusting.
Voldaan vertrokken we na afloop van deze dag naar het hotel. Ondertussen was vanuit Indonesië Philip Mantofa met een team van 20 leiders aangekomen. Hij en Mattheus zijn de hoofdsprekers op de conferentie.  Na een ontmoeting en tijd van gebed met het Indonesische team zijn we in de bus gestapt en richting het nationaal stadium gereden. Wat een indrukwekkend gebouw is dat. De voorbereidingen waren in volle gang. Hier zijn we voor gekomen. Een uniek festival in een natie die God nodig heeft.
Als je praat met leden van het organiserend comité dan hoor je dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Iedereen is duidelijk dat dit een heel unieke gebeurtenis is in dit land die nog nooit heeft plaatsgevonden. Voor het eerst in de geschiedenis van dit land is er toestemming verkregen voor een groot christelijk festival als deze. Voor het eerst is via televisie en kranten op positieve wijze aandacht wordt gegeven aan iets wat christenen doen. Nog nooit eerder is er een event geweest als deze waarbij alle denominaties uit het land de handen in elkaar hebben geslagen om dit gestalte te geven. 2 ministers zullen op de 1e dag aanwezig zijn om de conferentie mee te openen.
In de bus op weg naar de conferentie worden we begeleid door een gids die boeddhist is. Het 1e wat hij ons verteld is dat hij zo blij is met dit event en dat het uniek is dat de regering toestemming heeft gegeven aan christenen om zo openlijk zo’n grote gebeurtenis te organiseren.
Als je met leiders buiten het organiserend comité praat hoor je dezelfde hoop en verwachting. God is iets aan het doen in deze natie. Men voelt de verandering, de openheid die aan het komen is. Vandaag is de 1e dag. Een koor van 500 mensen staat klaar en de zaal stroomt langzaam vol met mensen jong en oud, hongerig en verlangend naar God.
De aanbidding start, en wauw! wat kunnen deze mensen God aanbidden. Enthousiast, vol passie en overgave wisselt het ene lied het andere af. De aanwezigheid van God daalt neer in de ruimte, de conferentie is gestart: Arise and Shine!
Als team ontmoeten we de minister van ‘national races affairs’ die een vervolgens met een zeer indrukkend spontane staande ovatie op het podium wordt verwelkomd. Zijn toespraak in de taal van het land is voor ons als team niet te volgen, maar uit de vertaling die we hier en daar krijgen wordt duidelijk dat hij verwoord dat dit een unieke gebeurtenis is voor zijn natie die hier plaatsvindt.
 Mattheus spreekt vervolgens heel krachtig over het thema van de conferentie en doet een oproep om vrij te komen van angst. Honderden stromen naar voren, vallen op hun knieen, wat een ongelooflijke overgave en honger naar God wordt zichtbaar!
’s Middags komt de 2e minister en legt namens de regering een verklaring af. Openlijk spreekt hij over vrijheid van godsdienst. De verklaring geeft hij ons na afloop en wij zullen hem vertalen.
Het comité verteld ons dat er 22 journalisten gedurende de conferentie aanwezig  zullen zijn en dat ook de landelijke tv opnames zal komen maken.
De sfeer in het team is bijzonder goed, er is een enorm verlangen om mee te bewegen met dat wat de Heilige Geest wil doen in de dagen die voor ons liggen. Ook outreaches naar weeshuizen staan op het programma en ook daar verwachten we dat God het team zal gebruiken om een zegen te zijn.
Tijdens het middagprogramma ‘gaat het dak eraf’, honderden dansende mensen, aanbidding vol overgave. Tijdens de tijd van bediening na de boodschap van Philip worden getuigen een aantal mensen op het podium dat God hen van doofheid heeft genezen. Ter plekke vindt de controle plaats en wordt duidelijk dat het wonder werkelijk heeft plaatsgevonden. De kracht van God is manifest aanwezig en als Mattheus het daarna overneemt en een krachtige bekeringsoproep doet stroomt het vol voor het podium en ruim 600 mensen geven deze 1e middag hun leven aan Jezus.De dag komt ten einde, de zaal stroomt leeg, een moe maar voldaan team van Nederlanders en Indonesiërs stapt in de bus, op weg naar het diner en daarna een welverdiende nachtrust…
Bedankt voor de gebeden en tot de volgende blog….
Daniel Renger
  
BLOG MYANMAR 2011: DEEL 2
Het thema van de conferentie is Arise and Shine uit Jesaja 60. Natie sta op want Gods licht schijnt over u. De zaal stroomt deze 2e dag al sneller vol dan gisteren. Duizenden mensen zijn aanwezig om God te ontmoeten. Vlak voor de start sprak ik een van de voorgangers en ik vroeg hem naar de betekenis van deze conferentie en of het naar verwachting was. Hij reageerde dat de conferentie van groot belang is, dit omdat er nog nooit in deze natie zo een grote conferentie openlijk heeft plaatsgevonden. Ook de aanwezigheid van de 2 ministers tijdens de dag van gisteren vond hij een geweldig teken van een nieuwe openheid die in dit land aan het komen is. Wat hem betreft is deze conferentie, de betrokkenheid en de opkomst boven verwachting. Ik hoor van alle leiders dat het speciaal is dat alle denominaties betrokken zijn. Iedereen die ik spreek is diep onder de indruk van wat God aan het doen is.
Een van de verrassingen in dit land is dat de stroom geregeld pauze neemt. Zo zaten we gisteravond met een groep in een Thais restaurant te eten en tot drie keer toe beleefden we een moment van een uniek soort ‘candle light dinner’. Totale uitval van alle licht en dan is het echt stikdonker. Zo ook vanochtend, een kwartier na aanvang valt alles uit. Mattheus staat op het podium te openen en dan opeens valt het stil. Wat er daarna gebeurde was voor mij een kippenvel moment. Een akoestische gitaar die nauwelijks te horen is en iemand met een megafoon leidt duizenden mensen in aanbidding. Halleluja klinkt uit duizenden monden, handen in de lucht en de aanwezigheid van God daalt voelbaar neer als God zo goed als acapella wordt aanbeden. Het is bijna jammer dat na zo’n 15 minuten het geluid weer terugkomt. Hoewel de aanbidding daarna overweldigend is.
Gisteren wachtte ons na afloop van de dag een verrassing. De gids vertelde ons in de bus dat er een rondrit door ‘downtown’ van de stad zou volgen. Een indrukwekkende tour volgt waarbij de gids ons trakteert op afwisselend verhalen over de cultuur van dit land en ons wijst op allerlei bezienswaardigheden. De stad waar we verblijven telt naar zijn zeggen ruim 5.000.000 inwoners. Hiervan , vertelt hij zijn er 1.000.000 boeddhistische monniken en 1.000.000 soldaten. Hij leidt ons langs grote kloostercomplexen en een enorme gouden pagoda, een van de velen. Alles is goud wat er schittert en de top van de tempels zijn belegd met diamanten en juwelen. Het land bezit diamant mijnen, goudmijnen, marmermijnen en zo vertelt hij gaat veel van deze rijkdom naar de bouw van de vele pagoda’s. Uit zijn eigen leven deelt hij dat hij jaren heeft gewerkt als leerkracht op een lagere school. Aangezien het hek van de school vervangen diende te worden, begon hij fondsen te werven onder de lokale bevolking. Echter zonder enig resultaat. Maar een paar weken later begon een monnik geld te werven voor de trappen van de tempel met het verhaal dat als de mensen geld gaven ze een beter leven na dit leven zouden krijgen. Het geld stroomde binnen. Na dit incident had hij het zo gehad met deze vorm van verarmen van de bevolking dat hij gids geworden is, en dát uit de mond van een boeddhist. Door zijn verhalen heen hoor je wat je ziet. De tempel en kloostercomplexen stralen rijkdom uit, terwijl het merendeel van de bevolking in armoede leeft.
Ik sta samen met Mattheus en anderen op het podium terwijl ik luister als Philip Mantofa een van de meest indrukwekkende bekeringsoproepen doet die ik ooit gehoord heb. Dit na een glasheldere boodschap over de realiteit van hemel en hel. Mensen stromen naar beneden en op een teken rennen honderden mensen naar het podium en knielen neer. Ik tel de rijen van mensen die geknield liggen van voren naar achter kan niet anders dan concluderen dat ruim 900 mensen hun leven aan Jezus hebben gegeven. Ze worden meegenomen in een zondaarsgebed en daarna breekt een oorverdovend applaus los. De velden zijn wit om te oogsten, en mijn gebed stijgt op naar de hemel, Heer wees ons land genadig, en zend een opwekking. Laat het ook in Nederland realiteit worden dat de duizenden hun leven overgeven aan Uw liefde! Een leven gewonnen voor Jezus is het grootste wonder dat kan gebeuren!
Wat kunnen deze mensen zingen en God aanbidden. En wát een honger naar God! De middag is gebruikt om als team voor de zieken te bidden. Ruim 1,5 uur lang hebben we als team voor zieken gebeden die zich in rijen opstelden om genezing te ontvangen. De mensen bleven komen met ziekten en problemen als verlamming, blindheid, doofheid, niet kunnen spreken, pijn in rug, nieren, HIV, kanker, huidproblemen en de nodige andere klachten. Wat een pijn zie je soms in ogen, verdriet van moeders die met hun zieke kinderen komen voor gebed. Zijn er velen genezen? Gezien het tempo waar in het ging was dat moeilijk te controleren. Bij mij in de rij getuigden verschillende mensen dat doofheid verdwenen was en bij controle gaven ze aan gehoor te hebben, een man met 1 blind oog, kon bij controle de opgestoken vingers zien, terwijl we zijn andere oog afdekten. Mensen die hun arm niet omhoog konden krijgen, hieven hun armen op na gebed. Zijn er genezingen geweest? Ja, daar ben ik overtuigd. Werd iedereen genezen? Bij mij in de rij niet, zoals dat meisje dat kwam voor oogproblemen maar huilend aangaf dat er geen verandering was. Waarom raakt God de een wel aan en een ander niet? De hemel weet het.
Terwijl we baden bleef ik denken aan Mattheus 4 waar een genezingscampagne Jezus werd beschreven, iedereen genas zegt de Bijbel. Daar gaan we voor, de duivel steelt en rooft en ziekte hoort niet thuis in het koninkrijk van de hemel! Wij bidden, God is de geneesheer. Daar verandert niets aan. Andere teamleden getuigen hetzelfde, veel verschillende ziekten kwamen langs, ook zij hoorden mensen getuigen dat ze door God waren aangeraakt.
Ondertussen spreekt Mattheus op krachtige wijze over de doop en vervulling met de Heilige Geest, en op dit moment kijk ik uit over honderden mensen die vooraanstaan, hongerig naar een diepe aanraking van God. Er wordt gehuild en je ziet mensen diep aangeraakt worden. God is tastbaar aanwezig, je voelt dat aan alles, intense aanbidding vult de zaal terwijl het team van door de vele honderden heen beweegt en ze de handen oplegt. Tussen deze mensen zullen zeker ook mensen staan die hun leven vanochtend aan Jezus hebben gegeven, wat is er dan beter om diezelfde dag nog vervuld te worden met de Heilige Geest. Philip Mantofa heeft vanochtend heel duidelijk deze mensen aangesproken om komende zondag een kerk te zoeken en zich aan te melden om zich te laten dopen. Totale wedergeboorte zoals de Bijbel dat leert, vindt dan plaats. Bekering, bezegeling met de Heilige Geest, wetend dat je een kind bent van God, gedoopt door de Heilige Geest en ondergedompeld in water. Dit is het Koninkrijk van God dat baan breekt in een land waar andere goden strijden om voorrang. Maar in het eind, is er maar één Koninkrijk dat overwint, en wel het koninkrijk van de Heer der Heren en de Koning der Koningen.
In mijn geestesoog zie ik in Nederland kerken volstromen met mensen hongerig en dorstend naar die ene Koning, de allerhoogste God, aan wie niemand gelijk is. De kerk van Christus is een overwinnende, krachtige kerk, vol van Gods kracht, vol van heiligheid, en vol van glorie!
Een tweede dag komt ten einde en opnieuw gaat er een moe en voldaan team, dankbaar voor wat God gedaan heeft naar het hotel voor een welverdiende nachtrust. 
Daniel Renger

BLOG MYANMAR 2011: DEEL 3
Vandaag is de laatste dag van de conferentie. Opnieuw zijn duizenden gekomen om God te ontmoeten, hongerig en dorstend naar Zijn aanraking in hun leven. Ik spreek met een jeugdleider die zegt een visioen gehad te hebben met betrekking tot deze conferentie. In dat visioen zag hij dat deze conferentie een teken van God was voor deze natie. Opnieuw hoor ik hem vertellen, wat de andere leiders mij ook vertelden, dat de conferentie geleid heeft tot een eenheid en samenwerking onder de denominaties zoals men nog niet heeft meegemaakt. Met name het woord eenheid komt veel terug. Geregeld citeert men Psalm 133, hoe lieflijk is het als broeders tesamen wonen. De psalm is een belofte van wat God doet als er eenheid is. Een verlangen wat ik proef en ervaar bij iedereen die ik spreek, is dat God dit land bezoekt met kracht, met liefde en met een krachtige opwekking!
Na een krachtige prediking van Jan Sjoerd Pasterkamp over de omwisseling aan het kruis, komen er een zestal mensen het podium op om te getuigen van genezing die ze gisteren ontvangen hebben.
De 1e man vertelt dat hij gedurende 12 jaar doof is aan beide oren, maar dat hij na het gebed van gisteren volledig zijn gehoor heeft terug ontvangen. De volgende, een vrouw vertelt hoe ze al lange tijd met pijn in haar organen en in haar ogen loopt, maar dat ze na gisteren volledig pijn vrij is. Een ander deelt dat de kniepijn die al lange tijd aanwezig was, verdwenen is. Een volgende vrouw deelt hoe ze geen traanvocht heeft en dagelijks moest druppelen, huilen was voor haar onmogelijk. Gisteren is dit hersteld in haar ogen, ze heeft geen oogdruppels meer nodig en heeft voor het eerst in jaren kunnen huilen, tranen van vreugde, voor dit scheppende wonder van God in haar leven. Daarna volgt een vrouw die getuigt dat ze met ernstige pijn in haar benen en knieën liep, wat volledig verdwenen is en dansend loopt ze over het podium. Als laatste komt een vrouw het podium op die getuigt dat ze een hartaanval heeft gehad en dat ze daarna nauwelijks meer energie had om iets te doen. Ze getuigt hoe na het gebed van gisteren haar energie is teruggekeerd. God is een God van wonderen en uit de mond van hen die zelf genezen zijn horen we deze getuigenissen voor aanschouwen van de duizenden die aanwezig zijn. God werkt vandaag nog steeds wonderen, dat is een diepe overtuiging die wij gisteren en vandaag met onze eigen ogen en oren hebben gezien en gehoord! Alleen God wordt hierdoor verheerlijkt en wij kunnen alleen maar dankbaar zijn!
Tijdens de lunch werd de directeur van interreligieuze zaken geïnterviewd. Deze organisatie, een NGO in dit land, probeert de dialoog tussen de diverse religies te bevorderen. Hijzelf gaf aan een moslim te zijn. Op mijn vraag wat hem dan op dit festival bracht, reageerde hij heel enthousiast dat wat hem betreft het uniek is wat hier gebeurt. Nog niet eerder was het mogelijk geweest om zo een groot event te organiseren vanuit religie en hij zag dit als een doorbraak voor God in deze natie. Hoewel ik vermoed dat hij zich niet bewust is van Jezus als Koning gaf hij een zeer positiefgetuigenis over het festival. Hij complimenteerde de organisatie met de wijze waarop het was opgezet en de strategie die was gebruikt om een event te organiseren met topartiesten uit het land en ondertussen Jezus te prediken. Op mijn vraag wat hij ervan vond dat de regering dit goedkeurde, reageerde hij dat dit naar zijn weten nog nooit was gebeurt en hij hoopte dat dit de weg zou banen voor veel meer van dit soort festivals.
Terwijl ik dit schrijf komen de christelijke artiesten aan ons voorbij. Vele jongeren staan vlak voor het podium om deze artiesten van zo dichtbij mogelijk te kunnen filmen. En hoewel ik er niets van versta, is wel duidelijk dat de kwaliteit hoog ligt, de muziek is prachtig en de stemmen geweldig.
Gisteren namen we een interview afmet de mensen van de landelijke televisie. De jongen die ik sprak was boeddhist. Op mijn vraag hoe het festival op hem overkwam, reageerde hij dat hij nog nooit zoveel christenen bij elkaar had gezien en diep onder de indruk was van de liefde die hij tegenkwam. Ook de boeddhistische tourgids van de bus, die ik daarnaar vroeg, was heel blij met het festival en vond het geweldig dat christenen op deze manier een festival konden organiseren. Het is geweldig te zien dat zowel een moslim als boeddhisten enthousiast zijn over wat er hier gebeurt!
Voordat Philip Mantofa spreekt toont hij een film van één van zijn campagnes waar duizenden bij aanwezig zijn. Op het podium komt een vrouw die 2 jaar daarvoor een hersenbloeding heeft gehad en sindsdien niet meer kon praten. Voor al die mensen leest zij hardop en onder tranen Jesaja 53:1-6, waar staat dat Jezus’ striemen ons genezing hebben gebracht. Een andere vrouw van 31 jaar komt het podium oplopen. Onder tranen getuigt ze hoe ze op jonge leeftijd ziek geworden is daarna niet meer kon lopen, en zich op handen en knieën diende voort te bewegen. Nu loopt ze door de wonderwerkende kracht van God. Als laatste komt er een man met een matras in zijn hand het podium op en getuigt dat hij niet meer kon lopen en op een matras gebracht was. Maar nu loopt hij met matras en al het podium af. God is geneesheer, vandaag en zoals Jezus 2000 jaar geleden sprak, neem uw bed op en wandel, zagen we ditzelfde getuigenis op film voor onze ogen aan ons voorbijkomen.
Wat is de kracht van wonderen? Ze tonen Gods kracht en bouwen geloof in het hart van hen die ze zien en horen. Ze scheppen ruimte zodat Gods kracht zich opnieuw kan openbaren. Wat zou het geweldig zijn dat in de kerken van Nederland het gewoon zal zijn, dat wonderen en tekenen deel uit maken van de samenkomsten. Wonderen die God verheerlijken, mensen hoop en leven geven en aantonen dat God leeft en krachtig beweegt over de aarde op dit moment en ook in Nederland. Paulus is duidelijk: Gods Koninkrijk is niet een koninkrijk van woorden maar van kracht! Gods wonderwerkende kracht.
De conferentie loopt bijna ten einde. Het is duidelijk dat God aanwezig is en het enthousiasme is groot, via vertalers horen we dat men besloten heeft om volgend jaar opnieuw een soortgelijk event te organiseren. Deze keer zullen de lokale kerken het geheel zelf gaan dragen. Wat hier begonnen is zal dan ook een vervolg krijgen. Philip Mantofa vraagt de zaal te gaan staan en na een prediking over de persoon van de Heilige Geest. Hand in hand zingen we met elkaar “Heilige Geest, wees welkom in dit huis”. Uit duizenden monden klinkt het en zwelt het lied aan. Een gevoel alsof een krachtige elektrische lading de zaal vervult omringt ons. Op het podium zien we hoe links en rechts de zangers neergaan onder de kracht van Gods Geest. Van de tribunes klinkt luid gehuil, vlak vooraan gaat nog een rij mensen onder de kracht van de Heilige Geest naar de grond. De atmosfeer is vol van Gods aanwezigheid. Wat een reële en krachtige God is Hij. Als Mattheus vervolgens een oproep doet voor iedereen die tussen de 10 en 20 jaar oud is om naar voren te komen, stroomt het voor het podium vol met jonge mensen. De rijen tellend, komen er rond de 900 jongeren bij het podium staan. Hand in hand strekken ze zich uit naar een aanraking van God. De honger is zichtbaar, wij staan er als team omheen en zien het verlangen in de gezichten. Dan alsof een windvlaag over de groep gaat gaan bijna alle jongeren neer onder de kracht van God. Een gevoel van diep ontzag en eer daalt neer over het auditorium. God is tastbaar aanwezig. Als na een tijd de jongeren weer opstaan, wordt er feest gevierd. De stoelen gaan aan de kant en vloer vult zich met dansende mensen.
De dag loopt ten einde, het feest is voorbij. God is grootgemaakt. De kerk is gigantisch opgebouwd. Alle eer aan God! Morgen (maandag) vertrekken we naar het noorden van Myanmar voor een conferentie en outreaches. Waarschijnlijk is daar geen internet beschikbaar, dus zal de blog van de komende dagen even op zich laten wachten.
Daniel Renger
  
 BLOG MYANMAR 2011: DEEL 4
Na het enorme feest van gisteren zijn we gaan eten in een restaurant op de 20e verdieping van een groot en modern uitziend kantoorgebouw. Aan de muur hangt een plakkaat met de namen van alle bedrijven die hier gehuisvest zijn. In het donker kijken we uit over een schaars verlichte stad met lichtjes zover het oog kan zien. Prominent en hoog verheven boven het gemiddelde gebouw steken de gouden en nu verlichte pagoda’s uit. Een symbool van een andere religie. Weliswaar wijst de punt van hun tempel naar de hemel, maar wijst de kern van deze religie de mensen niet op de levende God die de wereld zo liefheeft dat Hij voor de mensheid zijn Zoon gezonden heeft.
 
Als ik de voorzitter van het festival die avond vraag wat hij verwacht dat de impact van het festival zal zijn dan krijg ik een stralende reactie dat de kerk van die levende Heer Jezus Christus zal groeien en meer één zal worden. Hij is enorm blij met de nieuwe openheid die de regering aan het geven is om dit soort festivals te organiseren. Hij kijkt terug met groot enthousiasme en enorm dankbaar voor de enorm krachtige manier waarop God openbaar is gekomen.
Een laatste nacht in het hotel en ’s ochtends om 09.15 verzamelen we in de lobby om uit te checken en onze reis naar het noordwesten van Myanmar te maken. Niemand van het team is daar nog geweest en we weten dan ook niet wat ons te wachten staat. Ons vliegtuig blijkt een door propellers aangedreven toestel te zijn waarin plaats is voor 46 personen. De vlucht verloopt voorspoedig en na een uur en 20 minuten maken we een tussenstop op een groot vliegveld in Mandalay. Als we onze benen strekken zien we een vertrekhal, een grote verkeerstoren maar verder geen enkel vliegtuig. Groene velden omgeven het vliegveld. Als een aantal nieuwe passagiers zijn aangekomen stijgen we opnieuw op. Kleine dorpen worden zichtbaar, we tellen 2 tempelcomplexen en rond de 7 pagoda’s. In de verte is een bergketen zichtbaar. Na een rustige en verder zeer voorspoedig verlopen vlucht landen we in onze plaats van bestemming Kalaymyo. Onze koffers worden boven op een bus geladen. Deze bus is een kleine vrachtwagen met 2 banken waarop we kunnen zitten. Het straatbeeld wordt bepaald door scooters en zogenaamde ‘tuktuks’. Dat is een scooter met daaraan vast een karretje waarin 4 mensen kunnen plaatsnemen. Een lange geasfalteerde weg vol gaten en langs de weg merendeels ogenschijnlijk slecht onderhouden huizen. Kleine stalletjes met diverse waren flankeren de zijkanten van de weg. De zijstraten worden merendeel gevormd door onverharde wegen. Na een hobbelige rit van ongeveer 15 minuten komen we aan bij ons hotel. Het is een eenvoudig en schoon hotel, de kamers zijn eenvoudig, de douches leveren alleen maar koud water, maar het is zeker voldoende en ik verwacht dat we hier de komende 2 dagen prima kunnen verblijven. Morgen staat er nog een dag ‘Gospel Music festival’ op het programma, waar afwisselend Jan Sjoerd Pasterkamp, Mattheus en ikzelf zullen spreken. ’s Middags zal de rest van het team op outreach gaan. Na een heerlijke maaltijd duiken we op tijd ons kooitje in. Onder mijn raam rammelt een generator en ik ben dan ook blij met de meegenomen oordopjes.
Daniel Renger

BLOG MYANMAR 2011: DEEL 5
Om 06.00 uur gaat mijn wekker en onder mijn raam heeft het geluid van de generator plaatsgemaakt voor een haan die wat mij betreft zijn taak echt veel te serieus neemt. Iets verderop hoor ik een man zingen. Beiden stoppen als even later de regen met bakken uit de hemel komt, uit mijn raam kijkend zie ik hoe de onverharde weg langzaam in een modderpoel verandert. Na een koude douche, een gezond ontbijt en een tijd van gebed als team vertrekken we naar de kerk.
 
De kerk is al aardig gevuld als wij aankomen en we worden enthousiast ontvangen. In de kerk spreek ik een aanwezige voorganger, die later de vertaler blijkt te zijn. Ik vraag hem hoeveel christenen hij denkt dat er zijn in deze stad. Zijn schatting is dat ongeveer 50% van de mensen hier christen zijn. Dat komt overeen met anderen die mij vertellen dat dit een christelijk deel van het land is. De kerk waar we zijn is keurig onderhouden en na een korte opening verschijnen 4 oudere heren op het podium die met prachtige basstemmen een aantal soulachtig-klinkende liederen ten gehore brengen. Vervolgens verschijnt het muziekteam, een koor en een dansgroep. Er volgt een krachtige, enthousiaste en vurige tijd van lofprijs en aanbidding. Ik voel me thuis, de aanwezigheid van God is tastbaar aanwezig, God wordt grootgemaakt en opnieuw ervaar ik dat ook al versta je elkaar niet, de Geest boven taal en cultuur heengaat.
Jan Sjoerd spreekt over het vrijzetten van de kracht van God in je leven door het spreken in nieuwe tongen. Krachtig onderwijs aangevuld met duidelijke voorbeelden van hoe het spreken in nieuwe tongen Gods kracht in je leven openbaar doet komen. Een oproep voor het leren spreken in nieuwe tongen volgt en enkele tientallen mensen stromen naar voren. Na een tijd van gebed zien en horen we hoe mensen in nieuwe tongen gaan spreken. God beantwoordt een prediking van geloof. Paulus schrijft hierover in Galaten 3 als hij vraagt, ‘hebt gij de Geest ontvangen ten gevolge van werken der wet, of van de prediking van het geloof.’(Gal. 3:2 NBG) Het is de prediking van het geloof die maakt dat de Geest van God openbaar komt, iets wat we opnieuw voor onze ogen hebben zien gebeuren.
Tijdens een heerlijke en veel te overvloedige lunch van bami met een gebakken ei zit ik naast de voorganger van de gemeente waar we deze dag de conferentie hebben. Hij vertelt me iets over zijn gemeente, waar hij 26 jaar voorganger van is. Daarnaast is hij de vicevoorzitter, van wat bij ons het VPE is voor het land. Het gebouw waar we nu zitten biedt ruimte voor 1000 mensen en is begonnen met een visioen van God. Ze zijn in 1993 begonnen met de bouw en in 2004 hebben ze het gebouw geopend. Gebouwd als er geld was, gebeden en op God vertrouwd. Hij vertelt dat hij 1 keer heeft meegemaakt dat de overheid hem geschreven heeft dat hij binnen 3 dagen het kruis wat bovenop zijn kerk staat diende te verwijderen. Ze zijn vervolgens een gebedsketting van 3 dagen en 3 nachten als gemeente ingegaan. Na die drie dagen en tot op de dag vandaag heeft hij niets meer hierover gehoord. Wat mij opvalt in zijn verhalen is dat ze handelen als Gods spreekt, of als ze in nood zitten ze in gebed gaan. Ik vraag hem waar de ruimte voor dient waar we zitten te lunchen. Hij vertelt dat dit de plaats is waar ze elke ochtend met 65 mensen die voltijds voor de bediening van de gemeente werken bij elkaar komen voor ochtenddevotie voordat de dag begint. Aan de bediening van de gemeente is onder andere een weeshuis, een lagere school en een trainingsschool verbonden. Daarnaast hebben ze diverse gemeenten in de omgeving gesticht. De gemeente wordt op zondag door rond de 700 bezoekers bezocht en hij geeft aan dat ze daarmee wel een van de grootste in de stad zijn. De lofprijs en aanbidding doet niet onder voor een charismatische gemeente in Nederland. Onder ons stijgt muziek omhoog en het is tijd om verder te gaan. Ik spreek vanmiddag over de wet van geloof en het belang om te leren leven in harmonie daarmee. Tijdens de tijd van bediening komen enkele tientallen mensen naar voren we zien opnieuw hoe God mensen aanraakt. Een korte pauze volgt als Mattheus het vervolgens overneemt en met een inspirerende boodschap wat tijd van bediening voor genezing inluidt. Als hij na afloop daarvan vraagt wie daadwerkelijk ook ervaart een genezing van God ontvangen te hebben gaan een aantal handen de lucht in.
Terwijl Mattheus, Jan Sjoerd en ik bij de gemeente blijven, gaat de rest van het team op outreach naar 2 weeshuizen. Twee van de teamleden delen hieronder hoe ze dit ervaren hebben.
We zijn erg geraakt door de weeskinderen die we hebben ontmoet in deze stad. Het zijn stuk voor stuk schatjes. Toen we bij ze waren merkten we in de geest een enorm verdriet. Veel van de kinderen keken bedroefd uit hun ogen. Ze zongen een lied over ouderloos zijn, maar een Vader hebben in de hemel die van ze houdt. Tijdens dit lied vielen er vele tranen zowel bij kinderen als bij teamleden. We hebben met hen gebeden. Je zag gewoon dat de kinderen weer hoop in hun ogen kregen. We hebben met hen mogen delen dat God een speciaal plekje in Zijn hart heeft voor elk weeskind. We hebben knuffels uitgedeeld, schriftjes, pennen, ballonnen enz. Het was bijzonder te zien hoe blij ze waren met onze eenvoudige spulletjes. Ook oudere kinderen waren blij met hun knuffels. Nadat we hadden laten zien hoe een ballon werkt (!) was er dikke pret en werd er veel gelachen. Het was wederzijds een bijzondere en bemoedigende ervaring.
Teamlid 2:
Ik zat bij de andere groep, wij zijn naar een echtpaar gegaan welke samen 14 kinderen opvangt. Deze kinderen zijn geheel of gedeeltelijk wees. Soms is de vader overleden en de moeder hertrouwd en heeft zij het kind op moeten geven omdat deze niet meer ‘past’ binnen het nieuwe gezin. Naast de 14 weeskinderen heeft het stel nog 2 eigen kinderen. Zij krijgen steun vanuit de gemeenschap en ervaren steun bij het verzorgen van de kinderen van de studenten van de Bijbelschool. Hier worden 14 jongeren gedurende 3 jaar opgeleid om het zendingsveld in te gaan. We werden warm ontvangen door de (wees)kinderen en de Bijbelschool studenten. Na een korte introductie van de vader/pastor hebben de kinderen een liedje voor ons gezongen. We werden ontvangen in de Bijbelschool. Deze staat tegenover het weeshuis op een stuk land van ongeveer 10 bij 10 meter. Men houdt zich in leven door het verbouwen van groente en fruit en heeft in de tuin een koe en een varken staan. Momenteel zijn de tijden zwaar omdat het veel heeft geregend waardoor de gewassen niet of nauwelijks uit zijn gekomen.
We hebben onszelf voorgesteld en ook wat liedjes gezongen, tot groot vermaak van de kinderen. Nadat we voor de kinderen gebeden hebben zijn we naar het weeshuis aan de overkant gegaan waar we een kopje thee kregen, cadeautjes hebben uitgedeeld en een spelletje met de kinderen hebben gespeeld. We hadden nog beloofd om terug te gaan naar de Bijbelschool om daar met de studenten te bidden. Nadat we dat gedaan hadden was het alweer tijd om weg te gaan. Na een avontuurlijke rit in de tuktuk langs onverharde, modderige paadjes kwamen we weer terug in het hotel. Hetgeen mij het meeste is bijgebleven van dit bezoek is de eenvoudige manier van leven en daarin de grote afhankelijkheid en het vertrouwen in God. Een stel wat oprecht wezen opvangt en discipelen toerust terwijl ze zelf zo weinig hebben, bewonderenswaardig!
Als we na het avondeten weer terugkeren naar de kerk is de lofprijs net gestart. De zaal loopt langzaam vol en nu ongeveer een half uur zit deze bomvol, wat betekent dat er zo’n kleine 1000 mensen aanwezig zijn, gekomen ondanks de aanhoudend stromende regen. Mattheus spreekt zeer krachtig over een leven vanuit geloof en daagt de toehoorders uit om hun ogen voortdurend op Jezus gericht te houden in elke situatie in hun leven. Als de tijd van bediening begint is er speciaal tijd van gebed voor de jongeren tussen de 10 en 20 jaar oud. Net als tijdens het grote festival in Yangon stromen nu opnieuw jongeren naar voren. Er is een diep verlangen naar God. De Heilige Geest is tastbaar aanwezig. De jongeren knielen en het is opnieuw indrukwekkend om te zien hoe jongeren door de Heilige Geest worden aangeraakt. Een flink aantal huilen, anderen hebben hun hoofd gebogen in uiting van ontzag voor God. Een jonge generatie waarvoor gebeden wordt dat ze in vuur en vlam worden gezet door het vuur van de Heilige Geest. De avond eindigt met een tijd van aanbidding waarin we God danken voor wat Hij vandaag heeft gedaan te midden van deze mensen.
Dankbaar gaan we terug naar ons hotel.
Daniel Renger
  
BLOG MYANMAR 2011: DEEL 6
Het Noorse teamlid beschrijft haar ervaring over het bezoek aan het weeshuis, de dag daarop.
Na een lange nachtrust, werden we wakker op een (weer) regenachtige dag in deze stad. Na een ontbijt, wat bestond uit brood, gebakken ei en koffie die hemels smaakte (!) verdeelden we ons in drie groepen om weeshuizen en een zendingsschool te bezoeken. Als we in een tuktuk langs hobbelige en modderige wegen rijden zien we mensen glimlachen en naar ons wuiven. De diverse kraampjes langs de weg verkopen verse vruchten en de geur van vers gebakken brood vult onze neusgaten. Opeens stopt de chauffeur de tuktuk: we zijn gearriveerd. Nog voordat we uit kunnen stappen rennen de kinderen al lachend en blij roepend ons tegemoet. Ze groeten ons en trekken ons mee naar binnen, naar wat een licht turkoois klaslokaal lijkt. De kinderen, in de leeftijdsgroep van 4 tot en met 15 jaar oud, zitten op houten banken, waarbij de oudsten achteraan zitten en de jongsten op gekleurde matten voor hen op de vloer.
 
“Zien jullie hoe de bomen buiten bewegen? vraagt Mattheus aan de kinderen? “Do” roepen ze, wat ‘ja’ betekent in het locale dialect. Mattheus gaat door en vertelt hoe de Heilige Geest is als de wind die beweegt. De Heilige Geest kan op ons blazen zoals de wind door de bomen blaast. Willen jullie dat ook? Ze knikken allemaal enthousiast. We beginnen te bidden en als we de Heilige Geest uitnodigen beginnen de kinderen hardop het uit te roepen naar Jezus. Wij zijn hierdoor erg geraakt. Zij weten duidelijk hoe ze moeten bidden. Na een tijdje beginnen ze te ontvangen wat de Vader hen aan het openbaren is, terwijl de Heilige Geest ze één voor één aanraakt, ze vallen in de Geest. Het is geweldig om te zien hoe ze reageren op deze aanraking van de Heilige Geest. 
Van de ene glorie naar de andere, tijd voor speelgoed: KNUFFELS! Knuffels in de diverse soorten en maten worden uit een tas gehaald. “Welke vind jij het mooiste?” vraagt een van de teamleden. De jongste kinderen hebben zich al rond de knuffels verzameld en nemen hun favoriet eruit. Een brede glimlach op hun gezicht toont de kinderlijke vreugde. Voor we het weten is het weer tijd om te gaan. Ze omhelzen ons voor we gaan. Terug in de tuktuk zien we hoe ze de straat oprennen en ons gedag roepen en zwaaien. Terug in het hotel ontmoeten we de andere groepen en delen onze ervaringen van vandaag.
Deze dag wordt voor mij persoonlijk de eerste keer om naar een weeshuis te gaan. Net als het andere team worden we vervoerd in een tuktuk en komen de kinderen al aanrennen als we bij het weeshuis gestopt zijn. We worden een eenvoudig huis binnengeleid. De kinderen gaan op een kleine verhoging zitten en wij nemen plaats op houten banken langs de muur. Het blijkt dat de kinderen goed zijn voorbereid. Ruim 20 minuten worden we getrakteerd op liedjes en korte toneelstukjes. Het weeshuis telt totaal 14 kinderen en daar komen 3 kinderen bij van het echtpaar dat het weeshuis leidt. Ik schat in dat de leeftijd varieert van 3 tot rond de 17 jaar ligt. Terwijl ze voor ons optreden kijk ik in hun ogen. Een van oudere meisjes huilt terwijl ze een lied zingen. De vertaler vertelt dat het lied gaat over God als Vader die zorgt voor arme wezen. Andere oogjes stralen. Sommigen kijken heel serieus uit hun ogen. Ik bestudeer hun gezichten, wat hebben ze meegemaakt? Wat maakt dat ze wees geworden zijn? Gods hart gaat uit naar weduwen en wezen. Ik merk dat een nieuwe bewogenheid mijn hart binnenstroomt. Zo vaak heb ik hierover gehoord, nog nooit zelf meegemaakt. Eén van kinderen, de jongste dochter van het leidinggevende echtpaar, een meisje van 3 jaar oud is al 5 dagen ziek met hoge koorts. We leggen haar de handen en spreken genezing uit in Jezus naam. Na een minuut of tien lijkt ze op te knappen, haar vader voelt haar voorhoofd en roept enthousiast de koorts is weg. Ze voelt niet meer heet. We spelen met de kinderen en ik merk als we terug zitten in de tuktuk naar ons hotel dat ik diep geroerd ben door wat ik heb gezien. De grote samenkomsten zijn overweldigend, en God was krachtig aanwezig. Maar deze ontmoeting is van net zo groot belang, gewoon met een klein jongentje een ballon overslaan en hem zien dansen en stralen van plezier. Wat een onvergetelijke ervaring was dit voor mij. Er volgt een heerlijke lunch waarna we vertrekken naar het vliegveld. We hebben twee geweldige dagen achter de rug, waarin we mensen diep aangeraakt hebben zien worden.
Daniel Renger
 
BLOG MYANMAR 2011: DEEL 7
Een voorspoedige vlucht volgt en we landen veilig terug in ons laatste hotel in Yangon. Een laatste gezamenlijke avondmaaltijd en een laatste nacht voor we terugreizen naar Nederland volgt. Deze laatste dag zullen we het weeshuis van WIN Myanmar Mission en de Bijbelschool van Pastor Philip Thang bezoeken. Het weeshuis wordt ondersteund door project Held, wat deel is van Trin.
 
Een van de teamleden is onlangs een kind vanuit dit huis gaan sponsoren en reageert heel enthousiast als ze haar ziet. Ik zie opnieuw kinderen verlangend naar liefde. Verlangend naar God, maar ook volledig helemaal kind zijn. Samen zingen, zegenen maar ook samen gek doen. Ieder kind is uniek en kostbaar. We nemen afscheid en rijden door naar de Bijbelschool. De studenten zitten in houten banken en zijn hongerig om meer van God te horen. Philip leidt ons rond door de slaapkamers, de keuken en het kantoor. Achter de school staan twee kleine van rieten matten opgetrokken huisjes, waarachter een vrouw zich wast met een kommetje water. De slaapkamer van mijn kinderen is waarschijnlijk groter dan haar totale huisje. Als we terug rijden naar het hotel realiseer ik me dat ondanks de soms zichtbare armoede, er mensen zijn met een diep geloof in God die bereid zijn hun leven en alles wat ze hebben te geven om hoop te brengen, om in een toekomst te proberen te voorzien, om jongeren een kans te geven. Ik heb diepe bewondering voor deze voorganger Philip Thang, die vol geloof is en ook onze God liefheeft en dient onder soms heel moeilijke omstandigheden.
Nu ik dit schrijf zit ik een Boeing 747 hoog in de lucht op weg naar Frankfurt, mijn horloge geeft 02.15 aan. Ik kijk terug op een onvergetelijke reis. Een geweldig team. Een meer dan geweldige reisleiding. Een overweldigende krachtige openbaring van Gods liefde, aanraking en wonderwerkende macht. Er zijn zoveel indrukken. Soms zoveel gevoelens. Ik zie uit naar huis, maar zal niet snel de gezichten van de kleine kinderen in een kale kleine ruimte vergeten die met hun handen in de lucht God aanbaden en Halleluja zongen. Maar ook niet de aanbidding die door duizenden naar de hemel werd opgezonden. Ik zal niet snel de 900 jongeren vergeten die handen gevouwen en naar de hemel geheven neergingen onder de kracht van God. Ik zal niet snel de honderden mensen vergeten die naar voren renden, op hun knieën vielen en Jezus ontvingen in hun leven. Ik zal niet snel de lange rij van zieken vergeten, sommigen genezen, anderen niet. Ik zal niet snel de gesprekken en interviews vergeten, het getuigenis van moslim, boeddhist en christenen die vertellen hoe geweldig het is dat de regering van dit land toestemming heeft gegeven en zal blijven geven voor het organiseren van kleine en grootschalige evenementen die hoop bieden aan een wereld die alleen maar kan veranderen door de reddende en wonderwerkende kracht van de God die echt de enige is die alle eer voor het welslagen van deze geweldige reis toekomt.
Daniel Renger